Grip

Wat maakt dat ik, als ik de krant lees, het leven niet meer begrijp?

Montfoort protesteert met leuzen op spandoeken tegen de komst van vluchtelingen.  Ze willen een veilige wereld voor hun kinderen. Wie niet? De vluchtelingencrisis zorgt voor een tweedeling in de samenleving en dat begrijp ik wel. Het feit dat al die mensen hierheen komen is beangstigend, dat vind ik ook. Maar niet zozeer omdat ze ‘banen inpikken’ of ‘zomaar woningen en geld krijgen’. Maar omdat ze met een verdomd goede reden hier komen. Omdat hun eigen huis geen veilige plek meer is. Ze hun eigen omgeving niet meer vertrouwen, er bommen vallen op het schoolplein, er geen eten is, alles kapot is en de toekomst er niet beter uitziet dan de rookwolken die er nu boven de stad hangen. Ze verlaten huis en haard niet zomaar… Marianne Thieme verwoordde dit bij het begin van de vluchtelingencrisis al luid en duidelijk. Het gaat niet om de aanzuigende werking, maar de aanduwende werking van onder andere droogte, honger en oorlog.

Terug naar de krant. Een paar bladzijden verder gaat het over MH17 en de schuldvraag. Wie moet hiervoor boeten? Wat speelt hier?  Politieke en economische belangen? Ik begrijp het niet en wil het misschien niet eens begrijpen. Bang voor een op hol geslagen samenzweringstheorie. Als een spannend boek dat je fantasie te boven gaat, maar toch waar blijkt te zijn.

Aantal vliegtuigen in de lucht 12 oktober 18.16u

Aantal vliegtuigen in de lucht 12 oktober 18.16u

Het plaatje bij het artikel van MH17 is een weergave van het luchtverkeer op een maandagavond. Is dit echt? Zoveel vliegtuigen in de lucht op dat tijdstip? Het geeft me nog meer het gevoel dat het allemaal uit de hand is gelopen. De economische groei, het ‘meer meer meer’. Alles maar willen zien en bereizen, meemaken zonder risico’s.  Zo goedkoop mogelijk. Mijn kinderen reageren enthousiast bij het zien van strepen in de lucht en het vliegtuig wat erbij hoort. Dat vond ik als kind ook. Maar het wordt steeds normaler. Je ziet er nooit maar 1. Altijd 2 of 3. En dat maakt het plaatje overvol.

En alsof het slecht-nieuws-dag is, word ik op de volgende krantenpagina om de oren geslagen met het feit dat ouders nauwelijks een rol spelen bij radicalisering van hun kinderen.  Hebben we zelfs geen invloed meer op onze kinderen?

Ik ben de grip op de wereld een beetje kwijt. Achter elk ellendig verhaal lijkt nog een beerput van misère te zitten. Achterkamertjespolitiek. Economie. Belangenverstrengeling. Macht. De wereld lijkt wel losgeslagen, op drift. Aan de ene kant zijn er mensen die de medemenselijkheid uit het oog (of hart) verloren zijn. Ze verspreiden angst en haat in verschillende vormen.

Gelukkig is er ook de andere kant. De mensen met een enorm hart vol liefde en warmte die ze willen delen, vermenigvuldigen, zodat ze andere mensen kunnen helpen. Ik zie mezelf als iemand van die laatste groep, met al mijn onvolkomenheden die niet meer dan menselijk zijn.

Daar hou ik me maar aan vast.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Vakantiedromen

vakantiedromen

De auto maakt weer een bocht en klimt verder omhoog. Rustig aan. Ik kijk naar de voorbijschuivende bossen. De zon schijnt door de blaadjes en zorgt voor sprookjesachtig groen licht. Achter elke boom vermoed ik een beekje, een aanlokkelijk stukje mos, een elfje of een kabouter. Het brengt me weer terug naar de zomervakanties van mijn kinderjaren. De vakanties die we, met de vouwwagen, doorbrachten in Frankrijk. Vanaf de achterbank genoot ik van de sprookjesachtige uitzichten, de feeërieke bossen, beekjes en rotspartijen. Mijn fantasie sloeg op hol en ik zág de kabouters en elfjes.

Nu zit ik niet meer op de achterbank, maar voorin. Met onze eigen drie kinderen op de achterbank, vouwwagen aan de trekhaak. De auto redt het net. Manlief achter het stuur, ik met een koeltas, met net te weinig ruimte om echt comfortabel te zitten. Maar ik geniet. En met elke bocht stijgt mijn respect voor mijn ouders (en schoonouders) die dit ondernamen vóór het digitale tijdperk. Vouwwagen, drie kinderen, maar zonder tomtom, zonder digitale recensies over campings. Zonder tablet met spelletjes.

Wij kregen vroeger per kind een nieuwe Suske en Wiske om ons rustig te houden tijdens de rit naar de vakantiebestemming. Mijn leesvaardigheid was, als jongste thuis, in de beginjaren nog niet zo ontwikkeld, wat betekende dat ik in sneltempo mijn Suske en Wiske al uit had. Hoe vaak heb ik mijn broer niet vervloekt als hij dan expres nog langzamer ging lezen. En ik dus gedwongen was om naar buiten te staren, of te gaan zeuren, ook niet onwaarschijnlijk als ik nu naar mijn eigen kinderen kijk.

Maar wat een genot om weken achter elkaar samen te zijn. De kinderen die zich vol enthousiasme werpen op de speeltuin, het dammetjes bouwen in de rivier en die, net als wij vroeger, toch in een zeur-stand gaan staan als er ‘gewandeld’ moet worden. Het vooruitzicht om de komende jaren de vouwwagen achter de auto te hangen en op zoek te gaan naar nieuwe plekken bezorgt me nu al een fijn gevoel.

Ook al moeten al die tientallen haringen in de grond geslagen worden in de brandende zon.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Duwtjes in de rug

Ooit zette ik een stip op een kaart. De kaart van Nudge. Sinds die tijd schuiven er via diverse kanalen suggesties, initiatieven die ik kan steunen en mooie projecten voorbij. En laatst schoof daar ineens een vacature voorbij. Een vriend gaf me een zetje en ik trok de stoute schoenen aan.

Iedereen kan dat wel eens gebruiken, een duwtje in de rug, een zetje. Dat kan verschillende vormen aannemen. Een beetje liefde, een troostende arm, een schouderklopje, een vrolijk kaartje. Of gewoon een gietertje met water, een zonnestraaltje. Cadeautjes, helpende handjes, een kruiwagen, materialen of geld.

Duwtje in de rug

In sommige gevallen is het overduidelijk dat iets of iemand een duwtje nodig heeft. In andere gevallen moet er gezocht worden naar richting of mogelijkheden. Daarnaast heb je nog de zaken die er om vragen om opgestuwd te worden. Die het werk, het duwen en trekken, de investering waard zijn. Zodat vele druppels de gloeiende plaat zullen afkoelen en zelfs zullen laten verdwijnen onder een laagje water. Daar zijn gebundelde duwtjes nodig. Want vele handen maken licht werk. Nudge is in mijn ogen de (biologisch) vleesgeworden bundeling van duwtjes . Een unieke organisatie die gelooft in de eigen kracht en creativiteit van mensen. Een organisatie die alle kleine duwtjes een extra duwtje geeft, zodat er een groter effect ontstaat.

Wie is Anneke?

Mijn CV is uiteraard een opsomming van wat je als werkgever wil weten over werkervaring, opleiding en dat soort zaken. Dat geeft echter weinig beeld van mij als persoon.
Een open en enthousiast mens. Betrouwbaar en trouw. Oog voor detail en nieuwsgierig naar nieuwe perspectieven. Een voorliefde voor het schrijven van verhalen. Toneelspelen bij Basta Toneelvereniging is een grote hobby die met veel passie wordt uitgevoerd. Humor en positiviteit maken dat ik makkelijk contact leg met verschillende mensen. Vertrouwen in kracht en talenten van mensen. Uiteenlopende inspiratiebronnen, variërend van de natuur tot en met Wende Snijders. Moeder van 3 prachtige dochters.

Combineer je al het bovenstaande met mijn CV, mijn talenten en mijn bereidheid om altijd te blijven leren, dan heb je een werknemer die in staat is om zetjes te geven aan de communicatiestrategie van Nudge!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Filmgevoel

Het beeld van mijn broer en zijn beste vriend die stopten om te roken onder de brug tussen Goirle en Tilburg na een avond stappen. Omdat ze er zo’n filmisch ‘Bronx’ gevoel van kregen. Het oranje licht, verlaten stadsbeeld met slechts die twee rokende jongemannen, wellicht met hun slungelige lange lijven tegen hun fiets leunend. Mijn broer vertelde dit , toen we met z’n tweeën terug naar ons ouderlijk huis fietsten na een avondje op pad. Zo’n mooi beeld, ik zie het helemaal voor me. Als een foto of een ‘still’ uit een film.

Zo’n filmisch moment had ik in Amerika, Texas. Mijn beste vriendin en ik reisden twee weken door Texas. Gehuurde auto en een aantal vastgelegde plekken om heen te gaan. In Corpus Christi, een stadje nabij de kust, aten we in Joe’s Crab Shack. We raakten aan de praat met de ober die ons bediende, een aardige jongeman. Hij nodigde ons uit ‘to hang out’ met wat vrienden. Dat leek ons wel wat en zo zaten we een paar uur later bij hem thuis op de bank. En buiten op de veranda om stiekem sigaretjes te roken. En daar had ik zo’n ‘filmmoment’. Vanaf de veranda keek je uit op de remise van schoolbussen. Een hele parkeerplaats vol met grote gele Amerikaanse schoolbussen. In het licht van wat lantaarnpalen leken ze klaar te staan voor de volgende scene uit een Highschool thriller.
Amerika had niet één filmmoment tijdens die reis, de hele reis voelde als een film. Heel Amerika leek een bevestiging te zijn van mijn beelden die ik alleen kende van films. De diners, de enorme vrachtwagens, de mensen. Tegelijkertijd was Amerika verrassend, niks zoals de films die we allemaal kennen. Hoe dan ook, genoeg voer voor nieuwe verhalen.

Posted in Uncategorized | Tagged | 1 Comment

Mijn schoonmaakmevrouwtje

Jarenlang kwam ik 1x in de 2 weken bij haar thuis. Om schoon te maken, als Alpha-hulp. De wc’s niet, dat deed ze zelf. Ik ging wel met de stofzuiger door het 2 verdiepingen tellende en volle huis. Sommige kamers mocht – of moest- ik overslaan. Hun slaapkamer bijvoorbeeld en later ook de kamer van haar man, toen ze naast steeds apartere levens ook aparte kamers hadden.

Tijdens de koffie praatten we. Onder het genot van een warme stroopwafel of appeltaartje van de Albert Heijn. We praatten over alles. Over de klassieke concerten die ze had bezocht. Over het nieuws,  mijn studie.  De problematische relatie van haar enige dochter. De problematische relatie die ik op dat moment had. Haar kleinzoon met gebruiksaanwijzing. Haar man die verbitterd was na zijn ontslag en sindsdien zijn dagen in het Fries mopperend en puzzelend vulde. Mijn familie, haar verleden. Haar oorlogsherinneringen.

Het schoonmaakwerk was ooit begonnen als bijbaantje tijdens mijn studie. Ik deed het graag. Alle ouderen waren allemaal blij me te zien en ik hoorde de mooiste verhalen. Sommige verhalen wel tien keer, maar dat deed niks aan de schoonheid af.

Bij haar ben ik langer gebleven. Zelfs toen ik al een parttime baan had. We hadden een klik, een vertrouwensband. Vriendschap zelfs. Ze was bij mijn afstuderen en als ik ooit getrouwd zou zijn, was zij zeker uitgenodigd.

Sinds kerst dwaalt ze weer door mijn hoofd. Jarenlang stuurde ik trouw kaartjes naar mijn schoonmaakmevrouwtje. Ik kende haar vergeetachtigheid en schreef in elke kaart mijn adres en telefoonnummer. Ze zal het niet meer meekrijgen. Ze weet hoogstwaarschijnlijk niet meer wie ik ben. Haar dochter meldt in de kerstkaart dat ze in een verzorgingshuis is opgenomen met Parkinson. Ik kan alleen maar hopen dat ze daar haar fijnste herinneringen herbeleeft. En misschien, heel misschien, maak ik in haar belevingswereld daar ook nog wel eens schoon. En drinken we koffie met een stukje appeltaart.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Drop….

imagesGSFR8AP8

Onder in het keukenkastje, onder het brood, naast de thee. Daar stond ie. Elke keer als ik er langs liep, riep hij zachtjes. Ik kon de verleiding over het algemeen niet trotseren. Oh, die droppot. Een glazen droppot, die me bij het openen van het kastje, glunderend aankeek. Kijk eens hoeveel dropjes er nog inzitten! Je kunt er best nog eentje nemen, dat merkt niemand. Na zes keer langs het kastje lopen, ging die vlieger niet meer op. Ik heb sterk het vermoeden dat de droppot ook naar andere gezinsleden lonkte die ook de druk niet konden weerstaan. Zo’n pot was altijd sneller leeg dan mijn ouders aan het begin van de week konden vermoeden.

In mijn geboortedorp, een eeuw geleden, toen televisie nog geen gebruikelijk onderdeel was van het meubilair, was er een gezin dat elke woensdagmiddag de kinderen uit de buurt uitnodigde om in de garage op een wit laken de woensdagmiddag-tv te komen kijken. We zaten op –meegebrachte- kussens in die garage met open mond te staren naar de Berenboot en meer van dat soort prachtige kindertelevisie. We moesten betalen om te kijken en wel in de vorm van dropje. Bij de deur stond een snoeptrommel die bij binnenkomst langzaam gevuld werd met drop en andere snoepjes rechtstreeks uit plakkerige kinderhandjes.

Drop, echt, je kunt me er ’s nachts voor wakker maken. Zachte zoete drop, muntdrop het liefst. Is het de smaak, de structuur? Ik weet het niet, maar geef mij een zak drop en ik eet hem voordat je ‘Hottentottententententoonstelling’ kunt zeggen. Mijn grootste vrees tijdens mijn zwangerschappen was dan ook dat ik de drop moest afzweren. Dat viel in de praktijk gelukkig mee, ik at mijn drop en mijn bloeddruk was nooit te hoog of te laag. Er is een dropreclame waar de hoofdrol mij op het lijf geschreven is. In die reclame brengt een jongen, die duidelijk geen Nederlandse (voor)ouders heeft, kleren naar de stomerij. De stomerij-dame is net kleren aan het controleren die gestoomd moeten worden. Uit de jaszak pulkt ze een vastgeplakt dropje en stopt het, na een korte inspectie, in haar mond. De jongen bespreekt dit voorval vol verbazing aan zijn mobiele telefoon met een vriend. Ik snap zijn verbazing, maar ik begrijp haar beter.

Wie kan zo’n dropje nou weerstaan.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Chaos

Er staan 2 pannen op het vuur, in de oven staat het eten voor de kinderen. Buiten regent het. Heel hard. Harder dan hard. De tuin wordt langzaam een zwembad en dat kan nooit goed zijn. Ik trek de kast in de bijkeuken open, die al wel vaker te lijden heeft gehad van vocht, terwijl de jongste heel hard begint te roepen dat ze een ander filmpje wil kijken. Als ik de spullen onder uit de kast haal, ziet het er goed uit…

Drinken inschenken, bestek klaarleggen, eten opscheppen. De kinderen kunnen vast aan tafel. Voor de televisie, uitzonderlijk op een doordeweekse avond. De regen gaat zo hard dat er een waterval voor ons raam verschijnt. Met angst en beven loop ik naar de bijkeuken. En daar ligt het eerste plasje water. Ik gooi er een doek op en ga verder met het eten. Een kwartier duurt het zeker, die regen. En als het even wat minder regent, sta ik als een gek het water uit het tuinzwembad te vegen. Maar er is geen houden aan en in no time ligt het onderin de kasten vol met doeken.

En nou staat de tafel dus vol met de spullen uit de kast. Bier waarvan ik niet wist dat we het nog hadden, vazen, frisdrank, kaarsen. Ach, het ruimt lekker op zo. Maar de kast is nog niet droog en ik heb nog meer te doen. Nieuwe was, boodschappen, dat soort zaken.

Maar mijn hoofd blijft echter vastzitten in het inschrijfformulier van de Basta! Toneelvereniging. De afgelopen drie woensdagen hebben we kennis kunnen maken met 6 regisseurs en hun plannen voor het komende seizoen. En aanstaande vrijdag moeten we onze top 3 doorgeven. Dus in mijn hoofd wordt er om de zoveel tijd een lijstje aangemaakt, andere volgorde, toch misschien wel die regisseur? Wikken en wegen. Afstrepen, of toch niet. Voors en tegens. Aaargghh.

Ik heb nog anderhalve dag…

waterval

Waterval

 

Doeken

Doeken

inschrijfformulier

Inschrijfformulier

Volle tafel

Volle tafel

Posted in Uncategorized | Leave a comment