Natural high

 

Image

Duizenden armen gaan ritmisch de lucht in.Vanaf het podium wordt het publiek opgezweept tot nog grotere hoogtes. Uit tienduizenden kelen klinkt dezelfde tekst. Het liefst zo hard mogelijk. Het zou mij niet verbazen als meer dan de helft van de meebrullers net als ik kippenvel heeft. Een gevoel waar ik nog zeker een week mee rondloop, een complete ‘natural high’.

Tijdens een bezoek aan Pinkpop wordt het me weer eens duidelijk dat er tijdens een festival andere regels gelden. De hitte deert niemand, iedereen blijft tolerant. Met een glimlach die op ieders gezicht lijkt te zijn gebeiteld. Bij de wc’s en de waterkraantjes staan ellenlange rijen. Ieders geduld wordt beproeft, maar iedereen slaagt glansrijk. De grote ruige man voor me kijkt verontschuldigend achterom als het lang duurt voordat zijn bekers gevuld zijn. Mijn “Je bent bij voorbaat al vergeven” laat hem verzuchten dat het toch fijn zou zijn als het in het dagelijkse leven ook zo makkelijk zou gaan. Maar een festival is helaas niet het dagelijkse leven. Er wordt maanden naar toegeleefd. Als het dan eenmaal zover is, dan proef je dat alle bezoekers daar zijn om te genieten, met vrienden, bekenden en onbekenden. Genieten van muziek, eten, drinken, mooi weer. Trekt er een zware onweersbui over het terrein, dan drukt dat de pret niet. Integendeel, het verstrekt de band met alle mensen om je heen. Samen in dat zelfde schuitje om de afsluitende act te zien en te beleven. Het hele veld geniet intens van de afsluitende act van Pinkpop 2014: Metallica.

Dit intense gezamenlijke en euforische gevoel is onderzocht. Het blijkt dat het samenzijn bij een (muziek)optreden kan zorgen voor een soort religieuze ervaring. Dat verbaast mij helemaal niet. Dat gevoel herken ik zelfs. Een ‘natural high’ die blijft hangen, die zorgt voor een roes, een roze wolk.

Dat dit niet alleen bij festivals of popconcerten gebeurt, heb ik de afgelopen 4 dagen weer mogen ervaren. Vanaf september hebben we in een amateurtoneelgezelschap toegewerkt naar 4 avondvoorstellingen. 10 spelers, 1 stuk van Shakespeare bewerkt door Tom Lanoye: Risjaar Modderfokker den Derde. Lanoye smeedde een eigen taal, een poëtische mix van Vlaams en Engels, doorspekt met rijm en rap, een uitdaging voor alle spelers. Het maken van dit toneelstuk was van begin tot einde een intensief proces, waarin we elkaar als spelers steeds beter leerden kennen. Een hoofdrolspeler die vanuit zijn tenen de teksten vol energie eruit spuwt en zo ons en het publiek overdondert. Medespelers die elkaar prikkelen om ook tot grote hoogten te komen. En als het dan eindelijk zover is, de première, dan giert de adrenaline door je lijf. En dat blijft tot en met de laatste voorstelling doorgaan. Na de laatste voorstelling is het afkicken geblazen. En genieten van de roes, die ‘natural high’, die bijna religieuze ervaring, die nog zeker een week blijft hangen.

Volgend seizoen weer! Amen.

 

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Natural high

  1. Peer says:

    Mooie tekst. De beste van de drie in jouw blog. Na de beetje over-the-top intellectualistisch eerste tekst, de beetje cliché thematiek van de tweede, sla je hem nu precies op de kop. Mooie cross-over van twee diep persoonlijke ervaringen. Ik twijfel nog of ik volgend jaar weer speel, dat zal ik de komende maanden ook blijven doen, maar dit verhaal laat mijn balans toch al wel een beetje kantelen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s