Grip

Wat maakt dat ik, als ik de krant lees, het leven niet meer begrijp?

Montfoort protesteert met leuzen op spandoeken tegen de komst van vluchtelingen.  Ze willen een veilige wereld voor hun kinderen. Wie niet? De vluchtelingencrisis zorgt voor een tweedeling in de samenleving en dat begrijp ik wel. Het feit dat al die mensen hierheen komen is beangstigend, dat vind ik ook. Maar niet zozeer omdat ze ‘banen inpikken’ of ‘zomaar woningen en geld krijgen’. Maar omdat ze met een verdomd goede reden hier komen. Omdat hun eigen huis geen veilige plek meer is. Ze hun eigen omgeving niet meer vertrouwen, er bommen vallen op het schoolplein, er geen eten is, alles kapot is en de toekomst er niet beter uitziet dan de rookwolken die er nu boven de stad hangen. Ze verlaten huis en haard niet zomaar… Marianne Thieme verwoordde dit bij het begin van de vluchtelingencrisis al luid en duidelijk. Het gaat niet om de aanzuigende werking, maar de aanduwende werking van onder andere droogte, honger en oorlog.

Terug naar de krant. Een paar bladzijden verder gaat het over MH17 en de schuldvraag. Wie moet hiervoor boeten? Wat speelt hier?  Politieke en economische belangen? Ik begrijp het niet en wil het misschien niet eens begrijpen. Bang voor een op hol geslagen samenzweringstheorie. Als een spannend boek dat je fantasie te boven gaat, maar toch waar blijkt te zijn.

Aantal vliegtuigen in de lucht 12 oktober 18.16u

Aantal vliegtuigen in de lucht 12 oktober 18.16u

Het plaatje bij het artikel van MH17 is een weergave van het luchtverkeer op een maandagavond. Is dit echt? Zoveel vliegtuigen in de lucht op dat tijdstip? Het geeft me nog meer het gevoel dat het allemaal uit de hand is gelopen. De economische groei, het ‘meer meer meer’. Alles maar willen zien en bereizen, meemaken zonder risico’s.  Zo goedkoop mogelijk. Mijn kinderen reageren enthousiast bij het zien van strepen in de lucht en het vliegtuig wat erbij hoort. Dat vond ik als kind ook. Maar het wordt steeds normaler. Je ziet er nooit maar 1. Altijd 2 of 3. En dat maakt het plaatje overvol.

En alsof het slecht-nieuws-dag is, word ik op de volgende krantenpagina om de oren geslagen met het feit dat ouders nauwelijks een rol spelen bij radicalisering van hun kinderen.  Hebben we zelfs geen invloed meer op onze kinderen?

Ik ben de grip op de wereld een beetje kwijt. Achter elk ellendig verhaal lijkt nog een beerput van misère te zitten. Achterkamertjespolitiek. Economie. Belangenverstrengeling. Macht. De wereld lijkt wel losgeslagen, op drift. Aan de ene kant zijn er mensen die de medemenselijkheid uit het oog (of hart) verloren zijn. Ze verspreiden angst en haat in verschillende vormen.

Gelukkig is er ook de andere kant. De mensen met een enorm hart vol liefde en warmte die ze willen delen, vermenigvuldigen, zodat ze andere mensen kunnen helpen. Ik zie mezelf als iemand van die laatste groep, met al mijn onvolkomenheden die niet meer dan menselijk zijn.

Daar hou ik me maar aan vast.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s